Santa Claus is coming to town....

Προσπαθώ να θυμηθω την τελευταία φορά που έγραψα γράμμα στον Αγιο Βασίλη... και δυσκολεύομαι λίγο... οκ από μικρή ήμουν πανέξυπνο παιδι και ήξερα πως ίσως και να μην υπάρχει... αλλά ακόμα και σήμερα μ αρέσει να ελπίζω.... οπότε φέτος στα 20 μου... θα του γράψω γράμμα!!!!!!!!!! Και για να είμαι σίγουρη ότι θα το δει.... θα το γράψω εδω!!!

Αγαπητέ Άγιε μου Βασίλη!

Επιτέλους ήρθε η στιγμή που πρέπει να σου γράψω το πολυπόθητο γράμμα με το τι θέλω να μου φέρεις φέτος τα Χριστούγεννα! Γνωρίζω πως όλα τα παιδάκια σου γράφουν μόνο αυτή την περίοδο αλλά εγώ σε σκέφτομαι όλο το έτος! Ρώτα και την μαμα μου (!) από το Καλοκαίρι λέω το τι θα σου ζητήσω!!!!!!

Φέτος λοιπόν ήμουν πάρα πολύ καλό κορίτσι! Έτρωγα όλο το φαγητό μου, διάβαζα τα μαθήματα για το πανεπιστήμιο, έπλενα τα δόντια μου και άκουγα την μαμά μου! (όταν δεν ήθελα να την ακούσω απλά δεν απαντούσα το τηλέφωνο....χιχιχι αλλά μην της το πεις!!!!) Γι αυτούς τους λόγους (και ακόμα πολλούς που δεν μπορώ να σου τους γράψω γιατί θα βαρεθείς να διαβάζεις) πιστεύω πως αξίζω να μου φέρεις αυτά που θα σου ζητήσω!!!!!!!!!!!!

Χμμ, τι θα ήθελα να μου φέρεις όμως....! Δεν θέλω υλικά αγαθά όπως όλα τα άλλα παιδάκια. Πιστεύω πως θα αρκεστώ στο να μου υποσχεθείς ότι όλα τα άτομα που αγαπάω θα είναι πάντα καλά στην υγεία τους και θα είναι ευτυχισμένοι! Ακόμα θέλω να μου υποσχεθείς πως φέτος δεν θα πληγωθώ όσο πληγώθηκα μέσα στο 2008! Πως θα πάρεις τον Πόνο, την Λύπη, τα Δάκρυα και τους Λυγμούς μακριά από την ζωή μου! Και τέλος να μου υποσχεθείς πως θα προσέχεις και θα έχεις ευτυχισμένο εκείνον...Και πως θα πάρω το πτυχίο μου!!!!!

Και εγώ θα έχω δίπλα από το τζάκι ζεστά κουλουράκια και ένα ποτήρι ζεστό γάλα!

Σ' ευχαριστώ πολύ Άγιε Βασίλη που διάβασες το γράμμα μου και που δεν θα με ξεχάσεις!!!!!!!!!!!

Ααααααα Αγιε Βασίλη μην πεις στην μαμα μου ότι υπάρχεις γιατί εκείνη πιστεύει πως δεν υπάρχεις και για να μην στεναχωρηθώ μου παίρνει και αυτή δώρα!!!!!!!! (αυτό με βάζει αυτόματα στην λίστα με τα κακά παιδιά...??? Αν ναι... μπορούμε να κάνουμε πως δεν το διαβασες???)

Με αγάπη

"Το κουτί της Πανδώρας"

συσφίξεις σχέσεων.....

Ναι λοιπον οντως το Λονδινο εχει μπει κανονικά στο πνεύμα των Ολυμπιακών αγώνων....! Όλοι οι λαοί δεμένοι, κοντά.. πολύ πολύ κοντά!!!!!

Χθες λοιπόν είπαν να μας κάνουν μία τέτοια σύσφιξη σχέσεων με αποτελεσμα να μείνω καμία ώρα αγκαλιά με έναν Άγγλο και μία κοπέλα από την Αυστρία...

Λονδινο, Canning Town ώρα 9.30 το πρωί.... και φυσικά είπα να το ποσταρω να το δειτε και εσεις..... άντε βρε και άλλα τέτοια!!!

Την επόμενη φορά όμως.... ενημερώστε μας γιατί έχουμε και δουλειές....

υ.γ τον λόγο που μας έβγαλαν από το τρένο και μας κάνανε σαν παστες σαρδέλες δεν μπήκανε καν στον κόπο να μας τον πουνε.....

When the Devil comes down to earth...

Πονάααααααααααααααααω!!!!!!!!!!!!

Ο άτιμος ο φρονιμήτης μου αποφάσισε να χτυπήσει την πιο φορτωμένη περίοδο της χρονιάς (χιλιάδες εργασίες περιμένουν από εμένα να γραφτούν...καλά καλά μπορεί να μην είναι χιλιάδες...αλλά και πάλι είναι πολλές!)

Πριν 2 μέρες για την ακριβεία με ξύπνησε ο φρικτός πόνος και ένα μηνυμα απελπισίας στάλθηκε στον μοναδικό που μπορούσε να με βοηθήσει απο μακρυα... "παρε με τηλέφωνο μόλις το δεις. ΠΟΝΑΩΩΩΩΩΩ πολύ! μάλλον φρονιμήτης"

και περίμενα ότι θα μου κάνει μάγια.. χαχα καλό αστείο... βέβαια τηλέφωνο πήρε!

Μου πρότεινε να πάω σε αυτόν τον πολύ πολύ κακό άνθρωπο που φοράει αυτή την άσπρη στολή -το άσπρο για να μας μπερδεύει και κάλα ότι είναι με την πλευρά των καλών- ο οποίος κάθεται και χαμογελάει πάνω από το κεφάλι μου και περιμένει πότε θα το ανοίξω για να βάλει τα σατανικά μεταλλικά και αιχμηρά εργαλεία του μέσα... -κλαψ!! φοβάμαιιιιιιι-.

Για να είμαι και δίκαιη ο άνθρωπος μου είπε "πήγαινε σ' έναν οδοντίατρο"... εγώ έκανα την μετάφραση- στο μυαλό μου.... γιατί βλέπεις τον φοβάμαι τον κακό, σατανικό δολοφόνο με την άσπρη μπλούζα!!!!

Έτσι αποφάσισα πως αφού δύσκολα θα πήγαινα στον οδοντίατρο (βασικά μόνο αν ερχόταν κάποιος να μου περάσει χειροπέδες και να με σύρει ως το ιατρείο από τα μαλλιά θα πήγαινα) να πάω στο σπίτι ενός φίλου και να μουδιάσω την περιοχή με sabuca (εεεε στην Αγγλία δύσκολα θα έβρισκα ούζο!!!)...Και πήγα... με αποτέλεσμα να μεθύσω (sabuca ηθελα... καλά να πάθω!!!), να κοιμάμαι όλη την Κυριακή (που να ξυπνήσω μετά από μισό μπουκάλι), να βγω εκτός προγράμματος, να μην διαβάσω μέσα στο σαββατοκύριακο και τελος να μην προλάβω να γράψω στο blog μου!!!

Αυτό που προσπαθώ να πω τόση ώρα είναι: ΣΥΓΓΝΩΜΗ BLOGΑΚΙ ΜΟΥ που δεν έχω γράψει τόσο καιρό!!!

...γιατί το έχω ανάγκη!

Με αγαπάς ή κάνεις πως με αγαπας γιατί το έχω ανάγκη?

Με νοιάζεσαι ή κανεις ότι με νοιάζεσαι γιατί το έχω ανάγκη?

Με αγκαλιάζεις με το σώμα μόνο ή και την ψυχή σου?

Με κοιτάς... αλλα με βλέπεις?

Σου μιλάω με ακούς???

Σε έχω ανάγκη!

Πιάσε το χέρι μου.

Πιάσε το παγωμένο χέρι μου. Νοιώσε το ξηρό δέρμα μου. Προσπάθησε να το ζεστάνεις.

Φίλησε τα δακρυα μου. Καθώς με χαιδεύεις με το βλέμα σου....γιατί το θέλεις, όχι γιατί το έχω ανάγκη.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ! ! !

Τα χρόνια περνάνε πολύ γρηγορα... πέφτουν από το δέντρο της ζωής σαν τα κιτρινο κόκκινα φύλλα και καταλήγουν στο έδαφος περιμένοντας υπομονετικά να πέσει ένα ακόμα για να μην νοιώθουν μοναξιά. Κάθε φύλλο είναι μοναδικό.... έχει άλλο σχήμα άλλο χρώμα άλλη θέση στο έδαφος. Έτσι ακριβώς και τα χρόνια. Εύχομαι λοιπόν αυτή η χρονιά να είναι καλύτερη από την προηγούμενη και χειρότερη από την επόμενη. Κοίτα να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή λες και δεν υπάρχει αύριο. Να αρπάζεις το δευτερόλεπτο από τα μαλλιά και να το ρουφάς να το κάνεις ένα με το εγώ σου, ένα με το είναι σου. Και όταν αυτή η στιγμή πετάξει να μην κλάψεις γι αυτήν αλλά να χαρείς για τις ανεξίτηλες αναμνήσεις που χάραξε στην μνήμη σου!

Χρόνια πολλά να ζήσετε.... χρόνια πολλά να ευτυχίσετε... χρόνια πολλά να σκορπίζετε το χαμόγελο σας στον κόσμο... χρόνια πολλά με υγεία... χρόνια πολλά με ουσιαστική ευτυχία.... χρόνια πολλά με αληθινούς ανθρώπους κοντά σας!



ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΩ ΚΑΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΛΕΩ...!

Δάκρυα...

Με αργές κινήσεις έβγαλε τα παππούτσια της,σηκώθηκε από τα σκαλοπάτια και ετσι απλά άρχισε να χορεύει στη μέση της πλατείας μόνη της...χωρίς την συνοδεία κάποιας μελωδίας... πλατσούριζε σαν μικρή λιλιπούτεια μπαλαρίνα στις λακούβες με το νερό της βροχής και γελούσε. Γελούσε με την ψυχή της, σαν να ήταν η πρώτη φορά που χόρευε, σαν να ήταν μοναδική η στγμή που η βροχή χάιδευε το πρόσωπο της. Γελούσε και η φωνή της ηχούσε σε ολόκληρη την πλατεία, μαστίγωνε τα αγάλματα και τους περαστικούς.

Γελούσε. Κανένας δεν ήξερε γιατί... αλλά εκείνη γελούσε δυνατά βρονταχτά με πάθος! Ξέπλενε την θλίψη της ψυχής της με τις σταγόνες της βροχής, γινόταν ένα με το μουντό παρόν και ικέτευε με όλο της το είναι για ένα γαλάζιο μέλλον... για μία γαλήνια μέρα χωρίς πρέπει, εάν, θέλω, ίσως, γιατί....

Και σαν απάντηση ήρθε η βροντή στο τελείωμα της στροφής...έχασε το βήμα της, έπεσε στο έδαφος και χιλιάδες δάκρυα κύλησαν ορμητικά από τις πληγές της. Όχι δεν ήταν αίμα ήταν δάκρυα συσσωρευμένα που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα μάτια αλλά δεν τα κατάφερναν.Και η μικρή μπαλαρίνα σηκώθηκε και συνέχισε να γελάει, να κάνει στροφές γύρω από τον εαυτό της... και οι άλλοι την κοιτούσαν. Δεν καταλάβαιναν... δεν ήξεραν... και εκείνη γελούσε. Είχε πλέον αδειάσει προς το παρόν από τον πόνο.... την θλίψη.... φόρεσε τα παππουτσάκια της και έκλεισε το μάτι στον αέρα... έδωσε ραντεβού για την επόμενη φορά....

...γνώριζε πως θα υπάρξει επόμενη φορά... πάντα υπήρχε!

Καρφιά...

Καρφιά... πρέπει να αγοράσω καρφιά. Πρέπει να βρω που πουλάνε καρφιά. Μα καλά σε αυτή την χώρα ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΝΕ καρφιά?? Σου λέω τα χρειάζομαι! Πρέπει να κρεμάσω κάτι σε αυτούς τους μονότονα, εκνευριστικά, υπερβολικά λευκούς άδειους τοίχους οι οποίοι με περικυκλώνουν σαν να προσπαθούν να με κρύψουν απο κάτι. Μήπως τελικά προσπαθούν να με αποκόψουν από την πραγματικότητα?

Δεν έχει σημασία. Εγώ χρειάζομαι καρφιά! Πρέπει να κρεμάσω τις μοναδικές μου αναμνήσεις στον τοίχο. Τις τελευταίες όμορφες στιγμές που έχω να θυμάμαι από εκείνους!!!

Τις τελευταίες στιγμές που ξοδέψαμε μαζί σαν να είμασταν σίγουροι πως θα έχουμε και άλλες... αλλά δεν είχαμε!

Χρειάζομαι να κρεμάσω αυτόν τον πίνακα, εκεί πάνω απο τον καναπέ που ονειρεύτηκα ότι θα καθόμασταν όλοι μαζί παρέα... χρειάζομαι να τον κρεμάσω για να νοιώσω πως είμαι σπίτι μου...για να μπορώ κοιτόντας τον να γεύομαι εκείνες τις στιγμές που τις άφησα να πετάξουν μακρυά, γιατί είχα ξεχάσει να απολαμβάνω την κάθε στιγμή λες και δεν υπάρχει αύριο. Να αρπάζω το δευτερόλεπτο από τα μαλλιά και να το ρουφάω, να το κάνω ένα με το εγώ μου, ένα με το είναι μου. Και όταν αυτή η στιγμή πετάξει να μην κλάψω γι αυτήν αλλά να χαρώ για τις ανεξίτηλες αναμνήσεις που χάραξε στην μνήμη μου!

Σε αφήνω... πρέπει να ψάξω να βρω τα καρφιά...τα χρειάζομαι.....