...11

...περνάει ο καιρός.
11 ολοκληροι μήνες... πως πέρασαν?
χαμογέλασα ξανά...
μέχρι και το μαύρο που λάτρευα έβγαλα από την ζωή μου...

11 και σε λίγο 12...
άδειες μέρες, άδειες στιγμές...

Φοβάμαι πως θα σε ξεχάσω.
Δεν θέλω, δεν πρέπει, δεν γίνεται...

Σήμερα σήκωσα το τηλέφωνο για να σε πάρω, ξέχασα για μια στιγμή την αλήθεια...

11.... και σε λίγο 12
πως περνάει ο καιρος.
Φοβάμαι!

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ!

Σήκωσε το βλέμα της από την οθόνη του υπολογιστή της… είχε απορροφηθεί εδώ και ώρες και δεν είχε καταλάβει ότι είχε νυχτώσει, μέχρι που ένα έντονο φως μπήκε από το παράθυρο. Άνοιξε τα μάτια της διάπλατα, μία τεράστια πανσέληνος στεκόταν απέναντι της και τη κοίταζε σαν να περίμενε καρτερικά να ασχοληθεί και εκείνη μαζί της… σαν να την καταλάβαινε… σαν να διάβαζε την σκέψη της.

Λάτρευε την πανσέληνο… την ταξίδευε μακρυα από όλα και από όλους. Την έφερνε πιο κοντα σ’ εκείνον, ήταν σίγουρη πως και εκείνος της είχε ρίξει έστω μία βιαστική ματιά, ακόμα και αν δεν ήταν κοντά της. Ακόμα και αν την κοιτούσε με άλλην στην αγκαλιά του, της αρκούσε που κοιτάξανε για λίγο την ίδια πανσέληνο….σαν να ενώθηκαν τα βλέμματα τους και να ταξιδέψανε παρέα πέρα από την πραγμτικότητα που τόσο πλήγωνε…

“Μα εχει πανσέληνο απόψε και είναι ωραια….το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρεα” από κάποια γωνιά του μυαλού της ψυθίριζε τους στίχους και άφηνε τα δάκρυα της να τρέχουν….

(http://www.youtube.com/watch?v=MZQfbcWDP2g)

Κατάλληλη στιγμή!

...Προσπαθησε μάταια...

...Προσπάθησε αληθινα...

...Προσπάθησε χωρίς ανταπόκριση...

Τον πλησίασε. Σήκωσε το βλέμα της ψηλά για να δει τα μάτια του, άνοιξε τα ρουθούνια της για να γεμίσει τους πνεύμονες της με το άρωμα του, έψαξε με το χέρι της την παλάμη του για να αισθανθεί το δέρμα του, την σάρκα του. Άνοιξε το στόμα της μα η φωνή δεν έβγαινε. Του χαμογέλασε γλυκά και πάλευε να του πει τα πάντα μα η φωνή της αρνιόταν πεισματικά να βγει. Κάτι την κράταγε πίσω. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά και η ανάσα της είχε γίνει βαριά... θυμήθηκε την τελευταία φορά που η καρδιά της και η αναπνοή της έπαιζαν το ίδιο παιχνίδι και χαμογέλασε πονηρά. Πάλι εκείνος ήταν εκεί... τώρα όλα άλλαξαν. Τώρα δεν είχε το ίδιο θάρρος. Τώρα ήθελε να μιλήσει και όχι να κρυφτεί πίσω από την σιωπή.

Έκανε ένα βήμα πίσω. Ολόκληρο το πρόσωπο του τώρα ήταν μπροστά της. Έκλεισε τα μάτια της. Τα χέρια της όμως ακόμα ήταν πλεγμένα στα δικά του. Δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Ένας αναστεναγμός ξέφυγε από μέσα της. Έπρεπε να το πάρει απόφαση...Έπρεπε να γίνει. Έπρεπε κάποια πράγματα να υποθούν...

Εκείνος στεκόταν μπροστά της την κοιτούσε σαν να μην καταλάβαινε. Ήξερε όμως. Από πάντα γνώριζε και ας μην το παραδεχόταν. Στεκόταν και την κοιτούσε. Ένιωθε πως πλησιάζει η μπόρα και δεν έλεγε τίποτα. Της έδινε χρόνο άραγε? Σκεφτόταν πως να αντιδράσει? ...άφησε το χέρι της αφήνοντας τα δάχτυλα της να χαϊδέψουν τον άνεμο καθώς έπεφταν στο κενό, γύρισε το πρόσωπο του αλλού, σύννεφα άφησε να σκεπάσουν το πρόσωπο της και το βλέμμα της να γεμίσει απορία... έκανε ένα βήμα πίσω και αυτός. Την άφησε να τον κοιτάζει καθώς έφευγε... δεν ήταν τελικά η σωστή στιγμή...

Πότε όμως θα είναι η σωστή στιγμή? Μέσα της χείμαρρος έτοιμος να ξεχειλίσει όσα ήθελε να του πει... πόσο ακόμα θα κρατηθεί απο την λεπτή κλωστή της λογικής? Για πόσο ακόμα θα κρατήσει μία αξιοπρέπεια η οποία δεν υπάρχει στον έρωτα? Για πόσο ακόμα θα επιτρέπει στον ίδιο να ορίζει το πως αισθάνεται? Για πόσο ακόμα θα προσποιείται πως εκείνος δεν γνωρίζει?

Έμεινε να τον κοιτάει να απομακρύνεται, γύρισε και την κοίταξε αλλά αμέσως φόρεσε τα γυαλιά του κρύβοντας για ακόμα μία φορά τον ήλιο. Έμεινε μετέωρη για λίγα δευτερόλεπτα. Έκλεισε με δύναμη την παλάμη της, ρεύμα διαπέρασε το κορμί της. Έπρεπε να του πει όσα ήθελε καιμετά ας τον έχανε. Θα το έκανε. Θα έβρισκε την κατάλληλη στιγμή...

Είναι κάποιες στιγμές...

Είναι κάποιες στιγμές που απλά χρειάζεσαι να γράψεις. . .

Απλά νιώθεις τα δάχτυλα σου να σε γαργαλάνε και να μυρμηγκιάζει όλο σου το κορμί.

Η καρδιά σου σφίγγεται για λίγο και μετά αφήνεται ελεύθερη σαν μερικά δευτερόλεπτα πριν να προσπαθούσε να πάρει φόρα για να αφήσει ελεύθερη την έμπνευση.

Είναι κάποιες στιγμές που απλά κλείνεις τα μάτια σου και χορεύουν μπροστά σου λέξεις και εσύ παλεύεις να τις ενώσεις σε προτάσεις και να βρεις το νόημα.

Μα κάθε συνδυασμός σου ανοίγει τις πόρτες ενός άλλου μυστικού και εκεί είναι η μαγεία.

Είναι κάποιες στιγμές που θέλεις να κλάψεις και απλά γράφεις και βλέπεις τα δάκρυα σου να κυλάνε πάνω στην λευκή κόλλα του χαρτιού και να φωνάζουν όσα έχεις στο μυαλό σου.

Είναι κάποιες στιγμές που η χαρά σου στήνει γιορτή μέσα σε κόμματα και τελείες.

Είναι και κάποιες στιγμές όμως…..

Ρυτίδες...

Άνοιξε τα μάτια της διστακτικά. Μόλις είχε βγει από το μπάνιο. Τύλιξε την μεγάλη βαμβακερή πετσέτα γύρω από το κορμί της και στερέωσε καλύτερα την πετσέτα στο κεφάλι της. Το μπάνιο ήταν μέσα στους ατμούς. Έβγαλε με αργές κινήσεις την πετσέτα από το κεφάλι της. Τα μακριά σπαστά καστανά μαλλιά της έπεσαν σαν χείμαρρος και χάιδεψαν την γυμνή της πλάτη. Προσπάθησε να τα χτενίσει φέρνοντας όλο και περισσότερες τούφες μπροστά στα μάτια της. Αναστέναξε δυνατά και καθάρισε τον μεγάλο καθρέφτη του μπάνιου από τους υδρατμούς με το χέρι της. Έκλεισε με δύναμη τα μάτια της. Άναψε ένα τσιγάρο και με πολύ αργές κινήσεις άνοιξε τα βλέφαρα της πάλι. Περιεργάστηκε την γυναίκα απέναντι της. Της φαινόταν άγνωστη. Ένα πρόσωπο με πολύ έντονα χαρακτηριστικά και βαθιές ρυτίδες. Μεγάλα καστανά μάτια με έντονο βλέμμα τα οποία κλεινόντουσαν μέσα στην αγκαλιά 3 έντονων γραμμών… «ρυτίδες» είπε δυνατά και πήρε μία τζούρα από το τσιγάρο. Τα σαρκώδη κόκκινα χείλια της αγκάλιασαν το φίλτρο και τότε εμφανίστηκαν και άλλες γραμμούλες γύρω τους. Έβγαλε από μέσα της τον καπνό νευριασμένη. «Ακόμα και αυτή η απόλαυση μου υπενθυμίζει πως μεγαλώνω» σκέφτηκε. Το μόνο που μπορούσε να χαζεύει με τις ώρες ήταν τα μαλλιά της. Ο κομμωτής τα την βοηθούσε μια φορά τον μήνα να κρύβει τα σημάδια του καιρού βάφοντας με σκούρο καστανό χρώμα όλα τα λευκά! Τα μαλλιά της την μετέφεραν μακρυά από την πραγματικότητα, την έστελναν στο –όχι και τόσο- μακρινό παρελθόν. Ένα χέρι την έπιασε από τον ώμο. Δεν είχε καταλάβει ότι ο άνδρας της είχε μπει μέσα στο μπάνιο. Στεκόταν από πίσω της ώρα και επεξεργαζόταν και αυτός το πρόσωπο της. «είσαι τόσο όμορφη!» Του χαμογέλασε στεγνά σχεδόν ειρωνικά και γύρισε την πλάτη της στον καθρέφτη. Της χάιδεψε το πρόσωπο πέρασε το δάχτυλο του πάνω από κάθε ρυτίδα… «τις αγαπάω αυτές τις ρυτίδες. Μου θυμίζουν όλα τα χρόνια που περάσαμε αγκαλιά…!». Αυτό αρκούσε. Δεν θα έκανε την πλαστική επέμβαση. Ο άνδρας της ακόμα και χωρίς να το καταλάβει της είχε δώσει την απάντηση την οποία έψαχνε. Είχε δίκιο. Δεν έπρεπε να επέμβει στις μνήμες της…!

Το κορίτσι του τελευταίου θρανίου...

Αισθάνομαι σαν να είμαι στο σχολείο και είμαι το παιδάκι που κανένας δεν παίζει. Κάθομαι σε μια γωνιά μόνη μου και κοιτάω τον τοίχο ούτε καν τον κόσμο κατάματα για να μην καταλάβω ότι ο κόσμος δεν με βλέπει. Αισθάνομαι παραγκωνισμένη. Ούτε η δασκάλα δεν μου δίνει σημασία. Κάθομαι στο τελευταίο θρανίο χωρίς να είμαι το «αλάνι του τελευταίου θρανίου»…. Κάθομαι στο τελευταίο θρανίο γιατί απλά εκεί με βάλανε για να μην κρύβω τους υπόλοιπους, τους ορατούς. Δεν ονειρεύομαι να γίνω η πρώτη από τώρα. Δεν ζω σε ουτοπικές πλαστές καταστάσεις… απλά δεν μπορώ να χωνέψω το τελευταίο θρανίο…. Την γωνία… την απομόνωση. Είμαι υπερβολική??? Βαρέθηκα να ελπίζω στο ότι η κατάσταση θα φτιάξει. Βαρέθηκα να ελπίζω ότι όλα θα στρώσουν…οι μέρες κυλάνε και τίποτα δεν στρώνει… η μόνη αλλαγή η οποία επέρχεται είναι ότι η συνειδητοποίηση γίνεται όλο και πιο έντονη. Έντονη, αιχμηρή, πραγματική. Και εγώ μένω αμέτοχη σ’ όλα αυτά. Όχι από επιλογή. ΠΟΤΕ από επιλογή. ΠΑΝΤΑ από υποχρέωση.

...ταξιδευοντας μέσα στις εποχές....

Ζω σ’ ένα φανταστικό κόσμο. Όλα τα έχω πλάσει μέσα στο μυαλό μου όπως θέλω εγώ. Τίποτα δεν θα αφήσω να μου χαλάσει το ειδυλλιακό τοπίο. Τίποτα δεν θα καταστρέψει όσα έχω φτιάξει. Αν όμως εσύ αποφασίσεις να τα γκρεμίσεις όλα?

Μπροστά στα μάτια μου αλλάζουν οι εποχές. Ξεκίνησα Φθινοπωρινά, τότε που ο ουρανός ήταν στις αποχρώσεις του γκρι και τα φύλλα έπεφταν σιγά σιγά σχεδόν αθόρυβα με ένα απλό φύσημα του αέρα στο έδαφος. Ο Χειμώνας εδραιώνεται και όλα είναι λευκά, ο ουρανός έχει χαμηλώσει και τα φύλλα έχουν χαθεί αφήνοντας γυμνά τα δέντρα…ξαφνικά Άνοιξη! Ο ουρανός πιο ζεστός με πορτοκαλί ανταύγειες, επιτρέπει στα σύννεφα να χαθούν και να λιώσει το χιόνι. Οι πρώτες αμυγδαλιές άνθισαν και το τραγούδι ξανά ακούγεται. Και εκεί που όλα άρχισαν να ομορφαίνουν επέστρεψε το φθινόπωρο…. Τα φύλλα πέφτουν, κρύο και στάλες βροχής χαράζουν την δική τους μοναδική πορεία πάνω στο μεγάλο τζάμι….

Κάθομαι δίπλα στο παράθυρο του τρένου και παρακολουθώ τα τοπία να εναλλάσσονται με μεγάλη ταχύτητα. Παρατηρώ τον αντικατοπτρισμό του προσώπου μου στο τζάμι. Ακούω την φωνούλα των σκέψεων μου να κλαίει και να βαριανασαίνει. Φαντάζομαι πως η θέση δίπλα μου δεν είναι άδεια και το χέρι μου δεν έχει γαντζωθεί στο ύφασμα της.

Χάνεται πίσω μου η πόλη, χάνεσαι πίσω μου εσύ…και εγώ κοιτάω απλά τα τοπία να αλλάζουν….. ανήμπορη να κάνω το οτιδήποτε. Ανήμπορη να αλλάξω τα δεδομένα. Ανήμπορη να σε φέρω κοντά μου! Και απλά παρατηρώ τα χιλιόμετρα να με παίρνουν μακρυά από όσα αγαπώ. Μακρυά από σένα