Αν ήξερα...

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα να βγαίνεις απ' την πόρτα, θα σε αγκάλιαζα και θα σού έδινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου,

θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά.

Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σε έβλεπα, θα έλεγα Σ' Αγαπώ . . και δεν θα υπέθετα, ανόητα . . ότι το ξέρεις ήδη.


Gabriel Garcia Marquez

Πληγωμένοι άνθρωποι...

"Πληγωμένες καρδιές είμαστε όλοι. Πληγωμένοι άνθρωποι. Πληγωμένες ψυχές" αυτή ήταν η τελευταία του ατάκα πριν της κλείσει την πόρτα και φύγει για πάντα από την ζωή της... έμεινε να κοιτάει την ξεφλουδισμένη μπορντό πόρτα με το μεταλλικό χειροποίητο πόμολο. έμεινε έτσι λεπτά ολόκληρα, χωρίς να μπορεί να κουνηθεί, χωρίς να θέλει να αναπνεύσει, χωρίς να θέλει να περάσει η ζωή της στο επόμενο λεπτό γιατί αυτό που ζούσε θα γινόταν παρελθόν και αμέσως θα γινόταν δεδομένο.

"Πληγωμένες καρδιές είμαστε όλοι. Πληγωμένοι άνθρωποι. Πληγωμένες ψυχές" η ατάκα η οποία ξέφυγε από τα χείλια του γυρνούσε σαν δαιμονισμένη μέσα στο κεφάλι της και χτυπούσε ανελέητα μέσα της δημιουργώντας ηχό η οποία επαναλάμβανε κάθε λέξη..."πληγωμένοι άνθρωποι" σκέφτηκε... "τι είναι ένας πληγωμένος άνθρωπος, πως πληγώνεται, πως πονάει, πως είναι σίγουρος ότι πληγώθηκε και ότι δεν πλήγωσε;" είπε πλέον δυνατά και αμέσως πέρασε την ζωή της στο επόμενο λεπτό μετά το κλείσιμο αυτής της πόρτας. Ασυναίσθητα έγραψε στο τετραδιακι της ζωής της σαν δεδομένο το κλείσιμο αυτού του κεφαλαίου και υπογράμμισε με έντονο χρώμα αυτές τις λέξεις.

"πληγωμένες ψυχές..." σκέφτηκε και επιτέλους καυτές σταγόνες άρχισαν να κυλάνε από τα μεγάλα γκρίζα μάτια της και έφταναν μέχρι τα χείλια της. πλέον άκουγε καθαρά το χτύπημα της πόρτας, μύριζε το χρώμα που ξεφλούδισε και πετούσαν στον αέρα μικρά κομμάτια...και γευόταν το αλμυρό υγρό που έμπαινε βίαια μέσα στο στόμα της θερμαίνοντας το παγωμένο σώμα της.

Σαν δυνατή σφαλιάρα επέστρεφε το παρελθόν της στη μνήμη της. Ένα τυχαίο άρωμα που γέμισε τα ρουθούνια της για ένα δευτερόλεπτο ήταν αρκετό για να καταφέρει να ξυπνήσει μνήμες τις οποίες είχε θάψει καλά στο πίσω μέρος του μυαλού της και επιμελώς πάλευε καθημερινά να μην τις ξεθάψει. Μία στιγμή ήταν αρκετή για να την κάνει να κλειστεί στον εαυτό της ξανά...

οι αναμνήσεις είναι καλό κρησφύγετο...

φοβάμαι να αισθανθώ.
φοβάμαι να το πω
να το πιστέψω

ο φόβος πλέον είναι μόνος σ αυτή τη παγωμένη φωλια συναισθημάτων
όλα τα άλλα πέταξαν μαζί σου.
μόνο αναμνήσεις επιτρέπω να με επισκεφτουν γιατί φοβάμαι να αισθανθώ.

ένα ένα τα συναισθήματα έφυγαν.
ένα ένα έκλεισαν με δύναμη την πόρτα πίσω τους και άφησαν μόνο τον φόβο να παλεύει με τις αναμνήσεις.
ποιος θέλει να τα βάλει με τον φόβο;
ποιος τολμάει να τραβηξει το μαχαίρι από μία πληγωμένη καρδιά και να παρατηρήσει το ρυάκι που θα χαράξει η σταγόνα από το αίμα;
όχι εγω.. ίσως εσύ...
ποιος έχει το θάρρος να αντικρίσει τα συναισθήματα κατάματα και να πει "είμαι εδώ";
όχι εγώ...ίσως εσύ
οι αναμνήσεις είναι καλό κρησφύγετο...

Επανάληψη

Ο χειρότερος μου φόβος είναι μην ξεχάσω την εικόνα σου, μην ξεχάσω τη χροιά της φωνής σου, τη θέρμη της αγκαλιάς σου.

Ο χειρότερος μου φόβος πλέον είναι μην χάσω κάποια από τα δάκρυα για σένα, μην ξεχάσω, μην σταματήσω να σε αγαπώ.

Ο χειρότερος μου φόβος είναι μην σταματήσεις να υπάρχεις μέσα μου, μέσα στη καρδιά μου, στην ψυχή μου, μην σταματήσει να χαιδεύει η φωνή σου το μυαλό μου.

Μην σταματήσουν οι αναμνήσεις να γρατζουνάνε το μέσα μου μην σταματήσω να ματώνω στη σκέψη σου.

Ο χειρότερος μου φόβος είναι μην χαθείς.

Ένα παλιό, κιτρινισμένο πλέον, χαρτί με αυτά τα λόγια βρισκότανμέσα στο πορτοφόλι της. Κάθε 19 του μήνα το έβγαζε, το διάβαζε και το ξανα έβαζε στη θέση του. Ευλαβικά, με αργές κινήσεις το ξέθαβε από τη κρυψώνα του, το ξεδίπλωνε αργά και προσεχτικά για να μην σκίσει το ταλαιπωρημένο χαρτί. Το ακουμπούσε στο άγριο ξύλο του τραπεζιού και με το χέρι της το ίσιωνε. Προσεκτικά. Διάβαζε μία μία τις λέξεις και πότιζε το χαρτί με τα δάκρυα της. Κάθε λέξη χαραζόταν στο δέρμα της και οι πόροι, τις απορροφούσαν σαν να ήταν μελάνι, μέχρι να κυλήσουν στις φλέβες της και να καταλήξουν στην καρδιά της. Έπειτα το δίπλωνε και πάλι προσεκτικά και το έκλεινε μέσα στο πορτοφόλι της. Το ίδιο και το ίδιο κάθε φορά. Την ίδια ώρα, κοιτώντας τη δύση του ηλιου. Σκεφτόμενη εκείνη τη μέρα. Κάθε μήνα το ίδιο. Για πάντα. Το ήξερε.

Σήμερα, έπειτα από πολύ καιρό, χωρίς καμία αφορμή...

Σήμερα, έπειτα από πολύ καιρό, χωρίς καμία αφορμή, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι είδα τα μάτια σου να με κοιτάνε, οι κόρες των ματιών σου έψαχναν εναγωνίως κάτι και οι ρυτίδες γύρω από τα χείλη σου τρεμοπαιζαν.

Δεν σε έβλεπα καθαρά, αλλά σ' ένιωθα, δεν σε άκουγα αλλά η φωνή σου αντηχούσε στον χώρο, δεν μπορούσα να σε αγγίξω αλλά η θέρμη της αγκαλιάς σου έκαιγε το δέρμα μου.

Σήμερα, έπειτα από πολύ καιρό, χωρίς καμία αφορμή, έκλεισα τα μάτια μου και ξανα έζησα τις αγκαλιές οι οποίες δεν είχαν νόημα και τα διψασμένα για βοήθεια βλέμματα τα οποία χτύπαγαν στον τοίχο.

Σήμερα, έπειτα από πολύ καιρό, χωρίς καμία αφορμή, ένιωσα μέσα μου την απουσία σου. Σήμερα μετά από τόσο καιρό κατάλαβα πόσο μου λείπεις.

Έπειτα από πολύ καιρό....... χωρίς καμία αφορμή.... Σ' αγαπώ... και ας μην είσαι εδώ....

Δώσε μου μία βιταμίνη...

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που ειλικρινά πιστεύω πως ο δείκτης των αντοχών μου χτυπάει κόκκινο. είναι εκείνες τις στιγμές που νιώθω την φλεβίτσα στο μέτωπο να χτυπάει, που τα χέρια μου τρέμουν, το στομάχι μου σφίγγεται και το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θα γίνει να αρχίσω να ουρλιάζω στην μάπα του άλλου, κάποιου άλλου, οποιουδήποτε άλλου, για να ξεσπάσω.

Τελικά το να μοιράζεσαι μεταξύ 4ων διαφορετικών εργασιών δεν είναι τόσο εύκολο όσο πίστευα και η μαγεία του πρώτου καιρού περνάει πολύ πιο γρήγορα από ότι περίμενα.... στόχος μου είναι να μην καταρρεύσω μέχρι τον Μάιο από εκεί και πέρα μπορώ να πέσω το ανάσκελο αλλά μέχρι τότε πρέπει να είμαι όρθια στα πόδια μου για να κερδίσω το προσωπικό μου στοίχημα.

Ψάχνω λοιπόν τρόπους να τα καταφέρω... και όχι ο ύπνος δεν είναι λύση γιατί ή θα σκέφτομαι τα θέματα της δουλειάς και σοτν ύπνο μου (μην γελάς, σε βλέπω, μου έχει συμβεί) ή δεν θα έχω πάνω από 4 ώρες για ύπνο......

Αν έχεις λοιπόν καμία συμβουλή στείλτην μου.......

Μην το πεις...!

Μισοδαγκωμένες καληνύχτες που ποτέ δεν υπόθηκαν σωστά...αγκαλιές φοβισμένες και δάκρυα που κρύφτηκαν πίσω από παγωμένα, πρόχειρα πλεγμένα, χαμόγελα....

Μην το πεις.... σε παρακαλώ... μην αφήσεις το χέρι μου, θα αρχίσει πάλι να τρέμει... κράτα το λίγα δευτερόλεπτα ακόμα... όχι όχι σε παρακαλώ μην δαγκώνεις το κάτω χείλος σου... σε παρακαλώ διώξε αυτή την σκέψη....! Kαι τι σημαίνει έχει περάσει η ώρα! Εγώ μπορώ να κάθομαι να σε κοιτάω με τις ώρες... να κάθομαι στο κρύο χωρίς το παλτό μου και ας με χτυπάει δυνατά ο παγωμένος άνεμος! Με ζεσταίνει το βλέμμα σου! Όχι, όχι δεν με απασχολεί που αύριο έχω να ξυπνήσω νωρίς γιατί μαζεύω ενέργεια μέσα από την πνοή σου και δεν έχω ανάγκη τον ύπνο!

Μην το πεις... σε παρακαλώ άσε με να σε κοιτάω χωρίς να μιλάμε....μην δίνεις σημασία στα δάκρυα που τρέχουν είναι ευτυχίας επειδή είμαι κοντά σου και φόβου επειδή σε λίγο θα το πεις! Σε παρακαλω μην το πεις!