ΚλΕιΔαΡόΤρΥπΑ !

Σσσσσσσ θα σε ακούσουν... σσσσ κράτα την αναπνοή σου. Πως περπατάς έτσι θα σε ακούσουν. στις μύτες των ποδιών σου τώρα. Κλείσε τα φώτα... πιο σιγά... φφφφ έφτασες! Ωραία και τώρα... σκίψε... κοιτα μέσα από την καλογυαλισμένη κλειδαρότρυπα! Πρόσεξε μην ακουμπήσεις το πόμολο θα σε καταλάβουν από τον θόρυβο! βολέψου καλά θα δεις αρκετα!!!! Χμμ σ αρεσει ε? Μην αναπνέεις είπαμε θα σε καταλάβουν....

...ΣΙΩΠΗ...ΒΗΜΑΤΑ...ΧΤΥΠΟΚΑΡΔΙ...

φύγε τώρα. κλείσε τα μάτια. παμε πάλι στις μύτες των ποδιών σου! έτσι χωρίς αναπνοή.....

Αρκετά είδες...αύριο πάλι μπορείς να δείς από την κλειδαρότρυπα την ζωή σου!

Ακόμα σε μυρίζω όταν κλείνω τα μάτια μου

ακόμα αγγίζω το παγωμένο δέρμα σου

ψάχνοντας παρηγοριά

ακόμα τα δάκρυα δεν κρύωσαν

ακόμα δεν αισθάνθηκα τι θα πει απουσία

προσμένοντας τον πόνο

προσμένοντας την λήθη που θα παρασύρει την απουσία

ακόμα αγγίζω τα μακρυα σου δάχτυλα

ξαπλώνοντας στα φτερά σου

τα φτερά σου....

αγκαλιά προσμονή φιλί χάδι...

λέξεις άδειες πλέον

χωρίς κάποιον ακροατή

λέξεις άδειες χωρίς νόημα

θύελα συναισθημάτων

θύελα αναπάντητων ερωτημάτων

θύελα που τα σήκωσε όλα και τα έστειλε μακρυά

εκεί που δεν έχει σήμα το μυαλό και δεν ηχούνε ήχοι πουθενά...

μαύρο σκοτάδι υγρό σκληρό κομμάτι

μόνο οι πεταλούδες φάνηκαν και τα μικρά σπουργίτια

να θυμίζουν πως μένει ζωή...

μενει ζωή?

Χαμένα μακάρι...

Μακάρι να με έκλεινες μεσα στα ολόλευκα φτερά σου και να μου άναβες όλα τα φώτα στα σκοτεινά μονοπάτια της θύμισης. Μακάρι η παρουσία σου να είχε τόση δύναμη ώστε να με κρατάει δυνατή και να μην "πέφτω". Μακάρι με ένα σου και μόνο φιλί να έβρισκα πάλι την χαμένη μου αναπνοή......

Μα χάθηκαν τα μακάρι, έμειναν μόνο οι ακίδες της απουσίας σφηνωμένες βαθιά στην παλάμη της ανούσιας πραγματικότητας. μιας πραγματικότητας η οποία πνίγεται αναζητώντας κάποιο ξεχασμένο σωσίβιο για να επιβιώσει μέσα στα μακάρι.

Μακάρι λοιπόν τα φτερά σου κάποτε να συναντηθούν με τα δικά μου ξανα και να καταφέρω να πω όσα ο φράκτης του εγωισμού κρατούσε καλά φυλακισμένα μέσα στο υποτιθέμενο αυτονόητο.

Μέχρι τότε όμως θα παλεύω με τις ακίδες, ρουφώντας με ζήλο το αίμα για να μην ξεφύγει σταγόνα ανάμνησης. μέχρι τότε απλά θα κείνω τα μάτια ξαπλωμένη και θα προσμένω την αίσθηση των φτερών σου να με σκεπάζουν...!

Την μοναξια φοβαμαι.... χωρις εσενα δεν κοιμαμαι λεει το τραγουδι... ποτε δεν καταλαβα αυτο τον στιχο.... τωρα τον νοιωθω μεσα στο πετσι μου... κυλαει μεσα στο μεδουλι μου.

θανατους εχω βιωσει αρκετους στην ζωη μου με πρωτο και "καλυτερο" του πατερα μου οταν ημουν μωρο ακομα...ευτυχως ο θεος δεν με αφησε τελειως ορφανο... εκτος απο την μητερα μου μου ειχε αφησει εναν αξιολατρευτο ανθρωπο ενα διαμαντι εναν καταπληκτικο χαρακτηρα... τον παππουκα μου!

για 21 ολοκληρα χρονια υπηρξε παππους πατερας φιλος..... με εμαθε πως ειναι να σε αγαπανε κ να αγαπας να αγκαλιαζεις απο την ψυχη σου κ να σε αγκαλιαζουν με τον ιδιο τροπο. με εμαθε να κοιταω τον αλλον μεσα στα ματια κ να μοιραζω ευγνωμοσυνη και αγαπη! και τωρα αυτος ο ανθρωπος δεν ειναι κοντα μου... ο θεος αποφασισε πως ηρθε η ώρα να μου τον παρει μακρυα.... πως πρεπει να παει μαζι με τους υπολοιπους αγγελους να ξεκουραστει....

το ξερω πως ειναι διπλα μου ακομα το ξερω πως με κοιταζει και ειναι χαμογελαστος...ακομα και την τελευταια στιγμη χαμογελουσε! τον αισθανομαι να με παιρνει αγκαλια κ να μου ψιθυριζει πως πρεπει να συνεχισω την ζωη μου....

και αυτο θα κανω οπως μου ελεγε οταν ξαπλωνα στα ποδια του και μου χαιδευε τα μαλλια μου, θα ειμαι δυνατη και θα χαμογελαω ολη την ωρα.....

ΠΑΠΠΟΥΚΑ ΜΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΑΩ ΟΣΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΣ!
ΠΑΠΠΟΥΚΑ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ.....!
ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ!!

να ερχεσαι να με επισκεπτεσαι τα βραδια και να με παιρνεις αγκαλια!!!!

σε αγαπαω!

"αλλά", "ίσως", "μήπως", "εαν", "γιατί", "..."

Παλεύοντας με τα εσωτερικά θέλω και τα εξωτερικά πρέπει ποιος νικά? ποιος πρέπει να νικήσει? ποιον επιτρέπω να νικήσει? χάθηκαν τα όμορφα γλυκά μυρωδάτα χαμόγελα... μαύρες πνιχτές βρωμερές κραυγές ξεφεύγουν άθελα από μέσα μου...γι ακόμα μία φορά άμαχος πληθυσμός στα όνειρα μου πέφτω ηττημένη και σκορπίζομαι στα πρέπει. και εμφανίζεται το "αλλά"...πάντα ένα "αλλά" πάντα ένα "ίσως", "μήπως", "εαν", "γιατί"...γιατί να υπάρχει πάντα το "γιατί"? κουραστήκα.

ζω για τους αλλους ή για μένα? και πως γίνεται να ζω για μένα χωρίς να πληγώνω τους άλλους...?

Σακηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηηη!!!!!!

Σαν παιδι μεγάλωσα με πολλά μουσικά ακούσματα... θυμάμαι να καθόμαστε στο σαλόνι όλοι μαζι. Στον ένα καναπέ οι «Μεγάλοι» και στον απέναντι τα τρία χαζοχαρούμενα. (εγώ και οι 2 αδερφούλες μου!). Κάναμε λοιπόν διαγωνισμό μουσικής. Οι «Μεγάλοι» με μελωποιημένη ποιηση και εμείς με τραγούδια του κιλού (για να μην πω του γραμμαριου). Τα χρόνια πέρασαν και εγώ άκουγα από Σεφέρη και Ελύτη μέχρι scorpions και beatles. Τον Ρουβά ποτέ δεν τον είχα σε μεγάλη εκτίμηση. Ναι οκ τον είχα θαυμασει αρκετα στην eurovision την πρώτη φορα που είχε πάει... αλλά όχι για το τραγούδι του (που ουτε καν θυμάμαι ποιο είχαμε στείλει......) αλλά για το πλατύ του χαμόγελο, για το απίστευτο λευκό μπλουζάκι που επέτρεπε να βγουν έξω οι κοιλιακοί και να θαμπώσει και τον πιο φανατικο straight ανδρα! Όλα αυτά μέχρι τώρα....

Όχι όχι ακόμα λατρεύω την κλασική μουσική, είμαι θαυμαστρια της ροκ σκηνης, πειραματίζομαι με άλλα πιο ψαγμένα είδη μουσικης...(ας είναι καλά κάτι φιλαράκια...ξέρουν αυτοι) αλλά ΘΑΥΜΑΖΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΟΥΒΑ. Μην με κράξετε! Ναι τον θαυμαζω....
...και κάθομαι λοιπον ανάμεσα στις δεκάδες κούτες μου...(αλλάζω διεύθυνση αλλάζω σπίτι...) και σκέφτομαι (σκοτώνω την ώρα μου γιατί βαριέμαι να μαζέψω ακόμα μία κούτα με βιβλία!!!!!) τι άλλαξε και με έκανε να θαυμάσω τον Σακη Ρουβά ως τραγουδιστη! Και ναι μετα από πολλές σκέψεις, μου ήρθε η απάντηση... είναι η έλλειψη του ηλιοκαμμένου αγοριού που επι πολλά έτη είχε στο πλευρό του! Ναι ναι μπορώ πλέον να το παραδεχτω... δεν είναι οτι ο Σάκης έγινε πατέρας πλέον και είναι με την (ΘΕΑ) Ζυγούλη το γεγονός που με έκανε να τον δω με άλλο μάτι (γιατι άλλα τα ματια του πελαργού και άλλα της κουκουβάγιας) αλλά το ότι το παιδί με το αστραφτερό χαμόγελο διανύει την (γνωστή σε όλους μας) μετα- ψινακεια περιοδο. Είναι συγκλονιστικό αλλα ναι αυτός είναι ο λόγος!

Και τώρα θα έχετε την απορία ΓΙΑΤΙ να ασχοληθώ με κάτι τέτοιο...ΓΙΑΤΙ ένιωσα την ανάγκη να κάνω αυτό το post. Χμμ ούτε και εγώ ξέρω μάλλον γιατί μόλις έμαθα πως στην Ελλάδα έχει απίστευτα καλό καιρό και πως όλοι πάνε για μπάνιο (και με κάτι έπρεπε να ασχοληθώ πέρα από την θάλασσα,τον ήλιο, τις μπύρες, τον Bob Marley κτλ), γιατί εγώ είμαι στο Λονδίνο και πακετάρω όλη μου την περιουσία (τελικά είμαι πολύύύύύύύ πιο φτωχός άνθρωπος από ότι πίστευα...) και τέλος επειδή έπρεπε με κάποιον να μοιραστώ αυτή την ανακάλυψη!!!!!!

Υ.Γ. Και που να σφίξουν οι ζέστες.....

ολα τελειωσαν....

και οι χτύποι της καρδιάς ξανα ανεβαίνουν.. βασανιστηκά δευτερόλεπτα... που ακούς το ντουπ ντουπ στο στέρνο σου.... μπορείς να δεις το στήθος σου να ανεβοκατεβαίνει... που φωνάζεις μέσα σου για να θυμηθείς να ανασάνεις...

ηρεμια....

και η φωνούλα μέσα στο κεφάλι σου αλλάζει.... σταματαει να τσιριζει ΑΝΑΣΑ

αλλάζει και η χροια ακόμα...

πλεον σε χαιδεύει η γαλήνια ηρεμία και χαμογελας.

σκεφτεσαι μονο... ΧΑΜΟΓΕΛΑ

ολα τελειωσαν πια....