Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009


Ακόμα σε μυρίζω όταν κλείνω τα μάτια μου

ακόμα αγγίζω το παγωμένο δέρμα σου

ψάχνοντας παρηγοριά

ακόμα τα δάκρυα δεν κρύωσαν

ακόμα δεν αισθάνθηκα τι θα πει απουσία

προσμένοντας τον πόνο

προσμένοντας την λήθη που θα παρασύρει την απουσία

ακόμα αγγίζω τα μακρυα σου δάχτυλα

ξαπλώνοντας στα φτερά σου

τα φτερά σου....


αγκαλιά προσμονή φιλί χάδι...

λέξεις άδειες πλέον

χωρίς κάποιον ακροατή

λέξεις άδειες χωρίς νόημα

θύελα συναισθημάτων

θύελα αναπάντητων ερωτημάτων

θύελα που τα σήκωσε όλα και τα έστειλε μακρυά

εκεί που δεν έχει σήμα το μυαλό και δεν ηχούνε ήχοι πουθενά...

μαύρο σκοτάδι υγρό σκληρό κομμάτι

μόνο οι πεταλούδες φάνηκαν και τα μικρά σπουργίτια

να θυμίζουν πως μένει ζωή...

μενει ζωή?

4 σχόλια:

Inspiration partout είπε...

Ο χρόνος λένε πως γιατρεύει τις πληγές....δεν ξέρω όμως....τελικά μπορεί εμείς να αλλάζουμε με το χρόνο για να αντέχουμε την απουσία...σαν να προσαρμοζόμαστε....

Μυστικό Μονοπάτι είπε...

Ξέρω πολύ καλα τι εννοείς!!! Αλλά θα αλλάξει!!! Πιστεύω...ελπίζω πως όλα θα πάνε καλά και θα τα ξεπεράσεις!

Λένε πως μπροστά μας βρίσκουμε όσα μπορούμε να αντέξουμε. Αρκεί να βρούμε την δύναμη να πατήσουμε στα πόδια μας!!! Μακάρι να γίνει συντομα!!! Στο εύχομαι μέσα από την καρδια μου!!!

Όμορφο το σπιτικό σου!!!

"Μυστικά" φιλιά!!!!

pandora's box είπε...

@ Inspiration partout..

Αυτός ο χρόνος... δεν το είχα σκεφτεί ότι εμεις προσαρμοζόμαστε... πόσο δίκαιο έχεις....

pandora's box είπε...

@ Μυστικό Μονοπάτι...

θα αλλάξει ή απλά θα προσαρμοστω? όντως όσα συναντάμε μπροστά μας μας κάνουν πιο δυνατούς.. αλλά πόσα αντέχουμε? πότε τελειώνουν οι αντοχές?

ελπίζω να σε ξανα δω στον πάτο του κουτιού μου!

φιλια