The Unforgiven III

Δεν συνηθίζω να βάζω στίχους τραγουδιών στο blog μου... αλλά από την στιγμή που άκουσα τους στίχους αυτού του τραγουδιού (Unforgiven 3 , Metallica) έχω ταυτιστεί απόλυτα μαζί τους....

Έτσι είπα να τους μοιραστώ μαζί σας....!

How could he know this new dawn’s light

Would change his life forever?

Set sail to sea but pulled off course

By the light of golden treasure

Was he the one causing pain

With his careless dreaming?

Been afraid, always afraid

Of the things he’s feeling

He could just be gone

He would just sail on

He would just sail on

How can I be lost?

If I’ve got nowhere to go?

Searched for seas of gold

How come it’s got so cold?

How can I be lost?

In remembrance I relive

And how can I blame you

When it’s me I can’t forgive?

These days drift on inside a fog

It’s thick and suffocating

This seeking life outside its hell

Inside intoxicating

He’s run aground like his life

Water’s much too shallow

Slipping fast down with the ship

Fading in the shadows now

A castaway

Blame all gone away

Blame gone away
How can I be lost

If I’ve got nowhere to go?

Searched for seas of gold

How come it’s got so cold?

How can I be lost?

In remembrance I relive

And how can I blame you

When it’s me I can’t forgive?
Forgive me, forgive me not

Forgive me, forgive me not

Forgive me, forgive me not

Forgive me, forgive me

Why can’t I forgive me?

Set sail to sea but pulled off course

By the light of golden treasure

How could he know this new dawn’s light

Would change his life forever
How can I be lost

If I’ve got nowhere to go?

Searched for seas of gold

How come it’s got so cold?

How can I be lost?

In remembrance I relive

So how can I blame you

When it’s me I can’t forgive?

** ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΦΕΥΓΩ ΓΙΑ ΑΓΓΛΙΑ...... **

Έχει ωραίο φεγγάρι....

"Θέλω να δω το φεγγάρι!!!!!"

Έχει τόσο ωραίο ουρανό απόψε, πολλά μικρά φωτάκια και ένα τεράστιο φωτεινό φεγγάρι στολίζουν τον γαλάζιο ουρανό σαν να είναι καμβάς...!

Ποιος θα έρθει μαζί μου να δούμε το φεγγάρι και με τα μάτια της φαντασίας να ζωγραφίζουμε αστέρια? Να μοιραστούμε την σιωπή και να φλυαρίσουμε με τα μάτια? Ποιος θα με αγκαλιάσει με την αναπνοή του και θα με ζεστάνει με την σκέψη του?

Έχει τόσο ωραίο φεγγάρι απόψε.... ικανό να φωτίσει όλες τις όμορφες στιγμές της ζωής μας και να κρύψει επιμελώς τα υπόλοιπα....

Έχει ωραίο φεγγάρι απόψε... κρίμα που είμαι μόνη να το δω...... κρίμα που τα σύννεφα σε λίγο θα το κρύψουν....

Είχε ωραίο φεγγάρι....

!!!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!

Υ.Γ Μην ακούσω κανέναν να λέει "καλό Χειμώνα".... αργεί πολύ να έρθει....

Mακάρι...

Μακάρι να είχα την δύναμη να σου πω όλα όσα σκέφτομαι, όσα αισθάνομαι, όσα ονειρεύομαι! Μακάρι να μην ήμουν τόσο δειλή.

Μακάρι να είχα το θάρρος να ξεδιπλώσω τους χάρτες της καρδιάς μου και οδηγώντας εσένα προς τα εκεί να σε κλείσω εκεί για πάντα!

Μακάρι τα δάκρυα μου να χάιδευαν το στέρνο σου και η πνοή μου να ζεσταίνει το λαιμό σου...

Μακάρι να μπορούσα να σου εξομολογηθώ πως μεθάω από την παρουσία σου... πως η ανάσα μου όλο και βαραίνει, γίνεται όλο και πιο γρήγορη, πιο κοφτή, πιο απότομη από την παρουσία σου!

Αλλά οι σκέψεις μου κρέμοντε από τα χείλη μου και πάντα βγαίνω ηττημένη από αυτή την μάχη... πάντα μαζεύω τις φτερούγες μου και κρύβομαι στα βράχια και την άμμο παλεύοντας να μαζέψω τα κομμάτια μου όταν εσύ χάνεσαι πίσω από την αυγή.

Σαν μυτεροί σταλαχτίτες κρέμοντε τα πρέπει και τρεμοπαίζουν σε κάθε σεισμική δόνηση από τα λόγια σου, και το μόνο που μπορώ να κάνω εγώ είναι να περιμένω πότε θα με καρφώσουν όλοι μαζί βαθιά, εκεί στην καρδιά ή και ακόμα πιο βαθιά...

Μα πάντα αυτό το πρέπει, αυτό το μήπως, αυτό το ίσως...... πάντα εκεί σαν ψηλά τείχη που κόβουν τον ορίζοντα....

και αν σε χάσω από κοντά μου; Και αν δεν σε ξανα πετύχω να πετάς πάνω από τα όνειρα μου έστω και σαν επιδρομέας; και αν... και αν... και αν...

Ποτέ δεν θα βρώ το κουράγιο, θα μείνω κρυμμένη πίσω από τις φυλλωσιές να παρακολουθώ όλα όσα μπορεί και να είχα την δυνατότητα να ζήσω.... και θα πληγώνω με τα νύχια μου το εγώ μου...εκεί θα είμαι ασφαλής μέσα στα αναπάντητα εάν και τα μετέωρα γιατί....

Ο χάρος βγήκε παγανια...

Ναιιιιιιιιι! πηρα το δίπλκωμα οδηγησης επιτέλους!!!!

Αν και δεν είμαι και τόσο σίγουρη πως πρέπει να χαίρομαι. Όταν έβγαινα στους δρόμους με αυτοκίνητα ως συνοδηγός άκουγα να λένε πως οι Έλληνες δεν ξέρουν να οδηγάνε... και έλεγα πως θα υπερβάλλουν όλοι! Τώρα όμως που είμαι και εγώ Ελληνίδα οδηγός τα έχω δει όλα!!! Φορτηγά που βλέπουν τον άλλον οδηγό να είναι στην λωρίδα του και αποφασίζουν να τον εμβολίσουν, αυτοκίνητα σταματημένα στην εθνική οδό και να αποφασίζουν να ξεκινήσουν ενώ είσαι δίπλα τους... οδηγο΄'υς που καπνίζουν, μιλάνε στο κινητό πίνουν καφέ και ταυτόχρονα προσπαθούν να οδηγήσουν την x6 ου μπαμπά....!


Φυσικά τα στρουμφάκια (αστυνομικοί) γράφουν αυτούς που απλά έχουν ξεχάσει να βάλουν το "Ν" και όχι αυτούς που τρέχουν με 200 στην Κηφισίας!


Έτσι όπως καταλαβαίνετε προσ το παρόν προσπαθώ να σώσω το τομάρι μου...έτσι χάνω όλη μου την ενέργεια και που χρόνος για έμπνευση.... σύντομα όμως θα επανέλθω δυναμικά!!!!!



Ως τότε λίγοι πρόχειροι στίχοι...


Γύρω μου χρώματα
πεταλούδες πετούν
στάζουν όνειρα
ελπίδες σκορπούν


Το αύριο έρχεται
η ψυχή φτερουγίζει
πόνος και δάκρυα την έχουν τσακίσει

Βιτρίνα!!

Φορώντας τις ψηλές σου γόβες

κοιτάζοντας το κοντό σου φόρεμα στο καθρέφτη

ενώ χαϊδεύεις το απαλό σου δέρμα

καλύπτεις τις επιφανειακές ανάγκες!

Καθώς όμως περνάς το κραγιόν από τα δαγκωμένα χείλια

προσπαθώντας να κρύψεις τις χαραματιές τους

αισθάνεσαι την μεταλλική γεύση στο στόμα σου

και κλείνεις τα μάτια!

Καθώς όμως χτενίζεις τις μπούκλες των μαλλιών σου

προσεκτικά μία- μία

νομίζεις πως ξεπλέκεις τις λάθος αποφάσεις τις ζωής σου

πιστεύεις πως αποφεύγεις την "ψαλίδα" της μοίρας!

Και φεύγοντας πριν κλείσεις την πόρτα

αγκαλιά με την πανάκριβη σου τσάντα

κλείνεις το μάτι φοβισμένη στην απουσία

ελπίζοντας πως στην επόμενη στροφή θα έρθει η ευτυχία!

Κάνεις λάθος όμως μικρή μου πριγκιπέσα

οι γόβες της μαμάς δεν θα σε βοηθήσουν στην προσπέραση

το άρωμα που φοράς δεν θα μαγέψει τις σειρήνες της ζωής

και οι θύμισες θα σε ζώσουν σαν ζώνη ακριβή!

Και εκεί που θα λες καληνύχτα

σε ένα μικρό που θα χαϊδεύει την καλοστολισμένη βιτρίνα σου

το εγώ σου θα παλεύει με τα δίχτυα της ζωής

τα οποία είναι ένα νούμερο μικρότερα από αυτό που φοράς!

Στο χάδι του χρόνου

τότε που τρεμοπαίζει η φλόγα του κεριού

στο σημάδι της σταγόνας του κρασιού

τότε που πες το αντίο

σκεπασμένη από το αβέβαιο παρόν

ντροπιασμένη από το βρώμικο παρελθόν

αναμαλλιασμένη από τον κυκλώνα του μέλλοντος

στην πρύμνη του σήμερα αγναντεύω το χθες

βλέποντας μέσα από το πέπλο του εγωισμού

με ματωμένα δάχτυλα

ξεπλέκω τα υγρά μαλλιά σου

ακούγοντας την πνοή σου

να ψιθυρίζει την απουσία