Κυριακή, 20 Ιουλίου 2008


Στο χάδι του χρόνου

τότε που τρεμοπαίζει η φλόγα του κεριού

στο σημάδι της σταγόνας του κρασιού

τότε που πες το αντίο


σκεπασμένη από το αβέβαιο παρόν

ντροπιασμένη από το βρώμικο παρελθόν

αναμαλλιασμένη από τον κυκλώνα του μέλλοντος

στην πρύμνη του σήμερα αγναντεύω το χθες


βλέποντας μέσα από το πέπλο του εγωισμού

με ματωμένα δάχτυλα

ξεπλέκω τα υγρά μαλλιά σου

ακούγοντας την πνοή σου

να ψιθυρίζει την απουσία

3 σχόλια:

marianaonice είπε...

Πολλοί όμορφοι στίχοι!

Earentil Aposperiths είπε...

Υπέροχο!!!
Πολλές φορές πιστεύουμε πως με τους στίχους ξορκίζουμε την απουσία μα κάνουμε μεγάλο λαθος...
Οι στίχοι είναι η βορά της απουσίας.

Να σαι καλά.........

pandora's box είπε...

@ marianaonice:
σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα σου λόγια!!

@earentil aposperiths:
σε ευχαριστώ πολύ! μερικές φορές κάποιοι χρειάζοντε στίχους ώστε να ξεσπάνε τον πόνο, την θλίψη, την οργή!... άλλες πάλι χρειάζοντε απλά μία αγκαλια....!